نویسنده : سرور جوان - ساعت ٤:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/٥/۱٠
 

امسال سال جهانی فیزیک است. واقعا نمیدانم چند درصد مردم جامعه این را میدانند اما مطمئن هستم که همه حداقل یکبار اسم انیشتین به گوششان خورده است. انیشتن علاوه بر اینکه دانشمند استثنایی است، واقعا دانشمند خوش شانسی هم هست. چراکه کمتر دانشمند معاصری در تاریخ علم وجود داشته است که در هم در دوران زندگی و هم بعد از آن به چنین شهرتی رسیده باشد.الان در سراسر دنیا در موسسات مختلف تحقیقاتی و در دانشگاهها صدها دانشمند هستند که شب و روز در حال نوآوری و تحقیق هستند. ولی جز کسانی که با آن شاخه از علم سر و کار دارند،کس دیگری آنها را نمیشناسد و جز در محافلی خاص کسی از شهرت آنان باخبر نمیشود. شهرت دانشمندان بسیار کمتر از هنرمندان و سیاستمداران است چراکه سخن انان را همه کس نمیفهمند و وارد شدن به دنیای علم عموما برای مردم دشوار است. البته در مشهور شدن عوامل زیادی دخیل هستند. انیشتین در مهد فیزیک آنروز دنیا به دنیا آمد، پدرش مهندس برق بود، عمویش علاقه به ریاضیات داشت و جو خانه به گونه ای بود که ذهن فعال او را به سمت دنیای ریاضیات و فیزیک سوق میداد. خدا میداند که اگر او با همین استعداد و نبوغ در خانه ای دیگر با علایقی دیگر و در کشوری دیگر که با علم بیگانه بود بدنیا میآمد، بر سرش چه می آمد... زمانی که انیشتین تئوری نسبیت خاص خود را به همراه نظریه کوانتومی بودن نور و تئوری حرکت براونی ذرات  در 1905 بیان کرد، موضوع نسبیت با وجود اینکه موضوع بکری بود اما موضوعی بود که دانشمندان دیگری حتی در همان آلمان مشغول تحقیق در آن بودند. اما انچیزی که چنین شهرت عظیمی برای انیشتین به ارمغان آورد و تمام تلاشهای دیگران را در پرتوی خود بی فروغ ساخت،بیان بهتر و سریعتر این موضوع بود. به عبارت دیگر او توانست با استفاده از نبوغش کمی سریعتر به جایی برسد که چند دانشمند دیگر چند ماه بعد به آن رسیدند. شاید اگر چند هفته دیرتر نظریه اش را اعلام میکرد، اکنون دانشمند دیگری به چنین شهرتی میرسید. شاید بتوان گفت که برای درخشش در عالم علم علاوه بر نبوغ، زمان، مکان، علایق خانوادگی و بسیاری عوامل دیگر دخیل هستند، عواملی که یک دانشمند را میسازند.

 

سرور

10.45 شب    


 
comment نظرات ()