یادداشت های مهتاب

تابِ ماهِ نارنجی بر پای برهنه ی درخت ها. که باد رد سفید برف است رقصان در تاریکی و تابِ درخت هاست و خیابان های ساکت. زیر خاک حتی...

روی کمد می لرزد سایه ی شاخه ای دور از کناره ی خیابان، بعد چهاردهمین یا سیزدهمین چراغ راهنمایی که اگر سبز شود لیز می خورد خوشه ای بر کف خیابان 

چشم های قشنگی شاید زیر تار تار موهای بلند

باریکه ی آبی بر بازوهای ستاره ی دریایی

می تابند بر هزار انگشت با چاه های آب و چشمه هایی بر نوکشان

جزر و مد

تاب... تاب... تاب...