نویسنده : سرور جوان - ساعت ٢:۱٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱٢/۱۸
 

می بینی چه وسیع است این غروب!

می بینی چه وسیع است این زمستان

               که می رود

و دنباله های بی انتهایش

                      روی زمین، خش خش!
...

ساعت ۶ بامداد.

      بستر سفید است
...

زنی در من خواهش می کند

                                هوس داغ

زنی در من می گرید

                               اشک گرم

زنی در من فریاد می زند

                          صدای بی پروا

زنی برهنه ایستاده میان آفتاب

                        روی شنهای سرخ

نه اثیری که انسان
.....

ساعت ۶ بامداد

                و من

هی ... هی ... هی

...

زنی صورتش آبی

زنی سینه هایش سفید

زنی لبهایش سرخ

همه در من

و من پر از اینهمه

         و من

هی... هی... هی

....
دستت را بده.

             صبر کن!

آرام... آرام... آرام

پشت این دایره هایِ درخشانِ معلق میان زمین و آسمان   

زنی قلبش می زند تند تند

                        سرت روی سینه ام که باشد

                                                      شاید تو را ببوسد.

 

سرور جوان

 

سایت ادبی رندان ماه مارچ به روز شد.


 
comment نظرات ()