نویسنده : سرور جوان - ساعت ۱٢:۱٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸۸/۱/٧
 

لبهایم به زمزمه ای لرزید

         خوبم... روشن

                              آفتاب.

 چشمانم به اندوهی گشوده شد

           فراموشی... سبک

                                       باد.

کلمات در چشمانم فرو رفتند

        و اشکها لغزیدند

         بی پروا... خیس

                                 باران.

"١٢:١٠ بامداد"

.....................................................................................

وای!! من عاشق این بارانهای بهاری ام... تند و ممتد... بی قرار و بی پروا... شور و شور و شور... همه جا خیس، و ضربات ممتد بر در و دیوار... و بعد ناگهان آفتاب درخشان...

این دلم عجب داغ شده است... بعد این باران که تمام در و دیوارهای دلم را خیس کرد... دلم می لرزید و خیس می شد... و باران در دلم غوغا... که ناگهان درخشیدن گرفت طلایی های آفتاب... براق براق...

باران در دلم...آفتاب در دلم... خودم در خودم. دلخوشم شاید الکی... دلخوشم شاید برای اینکه اندوهم را نمی خواهم بدانی... دل خوشم شاید به این طلایی هایی که فکر می کنم مال آفتاب است...خودم هم نمی دانم. چشمهایم می سوزد. لبخند... سکوت... بستر...

"٢:٠۵ بامداد"


 
comment نظرات ()